سخنی با تو

با همین کام

که چراغ می شود سیگار در سرم

می آیم تا تو ،

از پنجره ی رو به دیواری

که لبخند خسته ات را

مومیایی کرده است

در حافظه ی چشمان ِ بسته ام

آه ....

چشم بسته می بینم

مردی با نفسهای عریان

حفر میکند پای چشمهای تو را

و من ناگزیر

با گوشه ی عرق کرده دامنت

-از حرارت انار -

خنده ام را پاک میکنم

تا گلوی تمام ِ یادها

با طلایی ِ حلقه ی دستت

حلق آویز شود !

حالا خوب می فهمم

چرا در کوچه های خیال

زیر پای لنگ ِ خاطره

سنگ فراموشی ریخته ای !

+ نوشته شده در بیست و هفتم تیر ۱۳۹۰ساعت 16:1 توسط محمد |

به سراغ من اگر آمدي براي من اي مهربان
دستمالي سفيد
پاکتي سيگار
گزيده ي اشعار فروغ
و تحملي طولاني بياور
احتمال گريستن ما بسيار است...

نوشته های پیشین